Mewa modrodzioba
oferty pracy lublin Średniej wielkości śnieżnobiała mewa; długość ciała 44 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 110 cm. Rzucający się w oczy żółty z czarnym końcem, charakterystyczny, krótki i słaby dziób wygięty mniej hakowato niż u innych dużych mew. Upierzenie na piersi z lekkim, różowym nalotem, stopy czarne z niepełnymi błonami pławnymi. Nie ma różnicy między upierzeniem zimowyn i letnim, mimo że ptaki jesienią i wiosną zmieniają pióra okrywowe. Młode ptaki charakterystycznie upierzone: szeregi czarnych kropek na białym piórach, głowa i kark w blade, szare plamki. Zupełnie nie boją się ludzi. Środowisko: Mewy modrodziobe zasiedlają najbardziej ekstremalne środowisko, w jakim przyszło żyć ptakom: w pasie ławic lodowych i dryfującego lodu, na niedostępnych wybrzeżach wokół Bieguna Północnego. Mewy modrodziobe nigdy nie opuszczają tych terenów, w zimie przenoszą się jedynie w kierunku południowym wraz z przesuwającymi się tam ławicami kry lodowej. Po długotrwałych sztormach pokazują się na północnych wybrzeżach Norwegii. Podczas długich miesięcy nocy polarnej zadowalają się światłem gwiazd i zorzy polarnej. projekty garaży
